Rit naar Rossem
Ode aan de vrijheid.
Beste vrienden,
Het is met een loden pen en nog zwaarder gemoed dat ik jullie aanschrijf. Er is namelijk geen enkele zekerheid dat wat ik jullie met dit verslag wil berichten in oorspronkelijke staat publiek gemaakt zal worden. De enige zekerheid is onzekerheid. Verdeel en heers. Voor wat het waard is, neem ik jullie tegen beter weten in, mee in het relaas van afgelopen zondag.
Bij aankomst op een prachtige ochtend aan de stotter box voor Handy Home wordt enig opkomend enthousiasme al vlug in de kiem gesmoord. Op brutale wijze worden de fonkelende atleten herleid tot een nummer. Wee u indien dat volgnummer niet volautomatisch uit uw ochtendbek rolt, u zult met alle zonden van Israël overladen worden (en dat kan vandaag de dag nog meer tellen). Alsof een klassement van belang is voor een doorsnee amateurcoureur die zich enkel een weg uit de eenzaamheid wil trappen.
De briefing was correct, de rit subliem. Over de kopmannen van dienst niets dan lof. Volleerd en volledig volgens het clubreglement werd er zoet gestart met het nodige respect voor jong en oud om warm te draaien in de kille ochtendzon. Gaandeweg werd het tempo opgedreven langs de meanderende baantjes van Klein-Brabant. De vrije stukken waren mooi, kort en snedig. Bloemen voor de organisatoren!
Zolang een vrij stuk zijn naam nog waardig is, houdt de burger moed. Want vrijheid, beste vrienden, is ons hoogste goed. Dat mocht uw dienaar ergens tussen Reetveerdegem en Rossem aan den lijven ondervinden. Zoals het een ijverig notulist betaamt, liet ik me onderweg door God en klein Pierken inspireren om een epos van formaat neer te pennen tot ons aller genot. Overlopend van enthousiasme ontsnapten me al enkele hersenspinsels. Groot was mijn verbazing toen mij werd gezegd dat dit verslag voorafgaand aan publicatie een grondige inspectie zou ondergaan. Ontsteltenis alom.
Ik vraag u, waarde lezer, wat de waarde is van een tekst indien er letters geschrapt worden? Welk nut heeft de waarheid indien ze niet aanhoord mag worden? Retorische vragen die zich niet laten beantwoorden, maar een diepgeworteld gevoel van ongemak en droefheid met zich meebrengen. Moeder, waarom leven wij?
Een eerste voorval denkt u? Driewerf helaas. Al verscheidene keren heb ik moeten opmerken dat woorden verdraaid werden, in teksten allerlei. De zorgvuldig opgebouwde pointes compleet gefnuikt, met onzichtbare hand gecorrigeerd. Indien de dichter zijn pen niet alleen mag vasthouden, is hij dan nog aan het dichten? Dat herleid hem tot een ordinaire secretaris, in een vingerknip vervangbaar door artificiële of vergelijkbare pseudo-intelligentie.
In bange tijden van censuur (het hoge woord is er uit) rest mij enkel nog een boodschap van hoop uit te dragen. Licht in de duisternis, zij het in het land der blinden. We worden om de oren geslagen met info en maaltijden die kant-en-klaar zijn. Alles wordt in het werk gesteld om ons eigen denkvermogen uit te schakelen. Met als doel een perfect voorspelbare algoritmische massa te kneden wiens gedrag gestuurd wordt naar het einde der dingen. Al lachend begroeten we Hades en worden we door Cerberus verslonden alvorens we de onderwereld ingesleurd worden om nooit meer daglicht te zien.
BBC-ers aller landen, verenigt u.
Verenigt u in al uw eigenheid. Vormt een groep door de som te zijn van elkeen individu. Zijt kritisch voor wat zogezegd wel en niet kan.
En bovenal, wees lief voor elkaar.
Ondanks de onderdrukking waaronder we gebukt gaan, blijf ik geloven dat de intenties van de onzichtbare hand integer zijn, al is het zicht ietwat troebel.
Gezien ik niet weet wat er van de oorspronkelijke tekst overblijft, kan en wil ik mijn naam hier niet weergeven.
Dank voor uw begrip.
SH