Yzeren Vogels rit

Kruibeke – Vilvoorde Cargo

Eerst en vooral: proficiat aan Rebecca, die vrijdag in het huwelijksbootje stapte. De meeste ouders nemen na een trouwfeest een paar dagen rust, maar haar pa“leider in het klassement” dacht daar duidelijk anders over. Met een stem alsof hij drie nachten had staan meezingen op de dansvloer, verscheen hij toch aan de start. Een kampioen weet dat een klassementsleider geen cadeaus uitdeelt. Zijn motto: liever zonder stem dan zonder eerste plaats

De dag begon veelbelovend… De zon was van de partij en de benen voelden goed. Toch duurde het niet lang voor het eerste feit: Steven verloor al in het begin van de rit zijn drinkbus. Er werd nog even achterom gekeken, maar de drinkbus had duidelijk andere plannen en koos resoluut voor een solo-avontuur.

Vooraan speelde zich intussen een indrukwekkend schouwspel af. Gunther reed de hele rit ongeveer één fietslengte voor Herman. Of dat een tactisch meesterplan was, een subtiele machtsdemonstratie of gewoon omdat Herman nét iets te beleefd was om voorbij te steken of bang om geflitst te worden blijft voer voor discussie. Feit is dat beide heren de volledige rit op kop hebben gereden. Chapeau voor het fenomenale kopwerk.

Dan waren er de verkeerslichten. Wie ooit dacht dat geluk niet bestaat, heeft duidelijk nog nooit met ons meegereden. We kwamen ontelbaar veel rode lichten tegen en hadden het uitzonderlijke talent om bij élk rood licht tot stilstand te komen. Als er een prijs bestond voor meest efficiënte stoptraining, hadden we die met voorsprong gewonnen.

Op het vrij stuk kwam Vincent “Gastrijder” volledig tot zijn recht. Hij trok door alsof hij een vliegtuig moest halen in Zaventem. Gelukkig was Stefan er om nog wat tegenstand te bieden.

De pauze in Vilvoorde Cargo bracht rust, drank en… lichte paniek. Alain was verdwenen. Na enig speurwerk bleek dat hij had besloten om nog een extra toertje te doen. Alain was dus niet verloren, hij was gewoon op bonusronde.

De terugweg verliep grotendeels volgens het gekende patroon: zon, fotomomentje, fietsen en rode lichten. Tot de pech op het einde nog één keer toesloeg. André was nog maar net weggestuurd toen ikzelf platreed. De timing was, zoals dat alleen in wielerverhalen kan, perfect. Gelukkig waren er helpende handen genoeg. Iedereen had een mening, sommigen hadden gereedschap, maar uiteindelijk bleek Marc de man met de echte skills. De band werd vakkundig hersteld en de rit kon worden verdergezet. Marc is daarmee (in mijn ogen) officieel de chef van de bandenherstelling.

Als we één conclusie mogen trekken, dan is het deze:

De Ijzere Vogelrit was een topdag; een zonnige rit, veel gelach, een drinkbus minder, een platte band, een perfecte after bike en vooral fantastisch kopwerk van Gunther en Herman. Zij trokken de troepenmacht van Kruibeke tot Vilvoorde en terug. Op naar de volgende rit. En hopelijk staat er dan eens één verkeerslicht op groen.

Best regards,