Op een grijze dag zonder ook maar een straaltje zon trokken we eropuit voor een verrassingsrit van ongeveer 90 kilometer. Met maar liefst 27 wielrenners aan de start beloofde het opnieuw een stevige groepsrit te worden.
Normaal zouden Gerben en Sander als kopmannen de troepen leiden, maar Gerben was vergeten dat hij moest werken. Daardoor nam Sam zijn plaats in als kopman, samen met Sander.
De wind speelde de hele rit een hoofdrol. De route liep richting Nederland, waar de open wegen ervoor zorgden dat iedereen alert moest blijven. Tegen de stevige tegenwind werden geregeld waaiers gevormd, waardoor de groep mooi georganiseerd bleef rijden.
Onderweg kregen we ook nog een korte regenbui over ons heen. Die zorgde ervoor dat het wegdek verraderlijk glad werd, iets wat later in de rit nog een belangrijke rol zou spelen.
In de laatste tien kilometer werd Sander echter afgelost door Tom. Volgens Sander was dat geen verrassing: na kilometers kopwerk en Sam uit de wind te hebben gehouden, waren zijn beste krachten opgebruikt.
De slotfase verliep jammer genoeg niet zonder pech. Op het natte en gladde wegdek kwam Koen ten val, waarbij ook Frank tegen de grond ging. Gelukkig bleef de schade beperkt, al was de helm van Frank gescheurd en dus aan vervanging toe.
Na de rit werd koers gezet richting Hoogstraat Kermis, in de hoop daar voorzitter Raf te vinden. Helaas bleef de zoektocht zonder resultaat. Vermoedelijk lag hij na een stevig avondje voordien nog altijd in zijn bed. Dat kon de pret echter niet drukken. De renners genoten van enkele welverdiende pinten, terwijl de dames zich tegoed deden aan een frisse Aperol Spritz. Zo werd een pittige rit, ondanks de valpartij, toch afgesloten met de nodige gezelligheid.
Al bij al een stevige rit van 90 kilometer, met veel wind, waaiers, een verraderlijke regenbui, een jammerlijke valpartij, maar vooral opnieuw een mooie voormiddag op de fiets en een geslaagde afsluiter zoals alleen de Blue Boys dat kunnen.
